ინტელექტუალური საკუთრება დაკავშირებულია ადამიანის გონებრივ შემოქმედებით საქმიანობასთან მეცნიერების, ტექნოლოგიების, წარმოების, ლიტერატურისა და ხელოვნების სფეროებში. ეს წარმოადგენს იმ უფლებათა ერთობლიობას, რომელიც ასეთი ინტელექტუალური საქმიანობის შედეგად წარმოიშობა. მნიშვნელოვანია გავითვალისწინოთ, რომ ეს უფლებები არ ეხება უშუალოდ მატერიალურ ობიექტებს (მაგალითად, წიგნს ან მოწყობილობას), არამედ ვრცელდება მხოლოდ ადამიანის გონებრივი საქმიანობის შედეგად შექმნილ არამატერიალურ ქონებაზე.
ინტელექტუალური საკუთრების ობიექტების თავისებურება ისაა, რომ ისინი წარმოადგენენ ინფორმაციას, გამოხატულს იდეის ან ფორმის სახით, რაც ართულებს მათზე ისეთი კონტროლის დაწესებას, როგორიც არსებობს მატერიალური საკუთრების შემთხვევაში. სწორედ ამიტომ, ჩამოყალიბდა სპეციალური სამართლებრივი ნორმები და მექანიზმები, რომლებიც აისახა როგორც ეროვნულ კანონმდებლობაში, ასევე საერთაშორისო შეთანხმებებში.
ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის (WIPO) დამფუძნებელი კონვენციის შესაბამისად, ინტელექტუალური საკუთრება შედგება შემდეგი ძირითადი კატეგორიების უფლებებისგან:
ეს დაცვის ფორმები ეხმარება შემოქმედებს და ბიზნესებს, რომ შეინარჩუნონ უფლებები საკუთარ ინოვაციებზე და იდეებზე, რითაც უზრუნველყოფენ მათ მიერ განხორციელებული ინვესტიციების უკუგებას და შემდგომი ინოვაციების სტიმულირებას.